Op social media zie ik veel selfies voorbij komen. Zelf plaats ik er bijna nooit één. Knap vind ik het als mensen zonder gène hun mooiste pose tevoorschijn halen. Zullen zij net als ik 30 voorafgaande foto’s in de prullenbak gooien voordat ze ‘de beste’ selfie te pakken hebben?

En waneer heb je ‘de beste’ selfie te pakken? Als je er op je voordeligst uitziet, of als jij het echt bent? Jij, vastgelegd in een paar milliseconde. Mijn man moet stiekem gniffelen om mijn selfies. ‘Dit is niet de Amber die ik ken’, zegt hij met een voorzichtige glimlach op zijn gezicht. ‘Nee, je hebt wel gelijk denk ik. Ik lijk er niet echt op.’ Een beetje gefrustreerd opper ik een andere versie ‘en deze dan?’

Haha, ik moet erom lachen dat ik zo hard mijn best doe en bevestiging zoek bij mijn man. Waarom zou ik graag een goede selfie willen maken? Wil ik de wereld laten zien hoe leuk ik wel niet ben, hoe mooi of wat voor leuke dingen ik wel niet doe?

Waarom maken mensen eigenlijk selfies?

Ik deed wat research.

Volgens de Amerikaanse wetenschapper Steven Holiday zijn niet alle selfie-makers narcistisch, zoals je in eerste instantie zou kunnen denken. Hij ontdekte dat mensen om verschillende reden selfies plaatsen en heeft ze ingedeeld in drie profielen.*

1. De communicator

Iemand die selfies gebruikt om in gesprek te gaan met vrienden, familie en volgers. Deze communicator wil aan het denken zetten of activeren.

2. De autobiographer

Deze selfie-maker wil belangrijke momenten in zijn/haar leven vastleggen. De autobiographer vind het leuk als andere mensen de selfies zien, maar zoekt niet perse de feedback van de volgers.

3. De self-publicist

Dit zijn de mensen die hun hele leven willen documenteren, de Kardashians van deze wereld. Ze plaatsen de selfies niet alleen voor zichzelf, maar ook voor anderen. Om te laten zien hoe mooi hun leven verloopt. Vaak zijn het alleen de positieve momenten. Iets dat bijdraagt aan een bepaald imago.

De vragende blik

Toen ik begon met deze selfie fotosessie, wilde ik gewoon een mooie foto van mezelf. Ben ik heel eerlijk in. Eerder die dag had ik namelijk een paar mooie complimenten gekregen. Ik wilde ontdekken of ik – dat wat een ander zag – ook bij mezelf kon zien.. Ik hoopte op een boost voor mijn zelfvertrouwen. Maar voor mij werkt het niet zo denk ik, want ik ga nadenken. Ik vind het best een aardige foto van mezelf, maar ik zie de vragende blik in mijn ogen. Een soort zoektocht, een verlegenheid. ‘Moet het ongeveer zo? Ben ik zo leuk? Waarom doe ik dit eigenlijk?’ En zo is het gekomen dat ik ging nadenken over mezelf en over het fenomeen selfies 🙂

Ik kan de selfie natuurlijk gewoon voor mezelf houden, maar toch voelde ik de behoefte om er iets meer mee te doen. Misschien wil ik de kwetsbaarheid rondom een selfie blootleggen. Het zegt iets over hoe we over onszelf denken of zouden wíllen denken.. hoe we onszelf neer willen zetten of wat we belangrijk vinden. Want, waarom zou je het anders loslaten in de virtuele wereld?

 

*https://www.sciencedaily.com/releases/2017/01/170110120542.htm


2 reacties op “Selfie #3

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *